...

BorrarEditar

SEINO 

Seino, demoreime, agonicei na carcel da penuria e xa hai demasiado que non visito terras novas.

Seino, o corpo esta canso, a alma esta sedenta... e xa non queda tempo para nada¡

Voaron os últimos paxariños infernais, as súas ás de lume nunca máis voltaran por aquí.

Esas duas bagoas que estas a mirar, que resbalan polas miñas meixelas, nunca máis voltaran a pasar, recorrer as montañas da miña cara.

O meu corazón, máquina irascible que bombea sangue no meu peito, nunca máis voltara a latir forte...apagouse, morreu.

Seino, nunca máis serei quen de voltar a amar.

MABEl¡¡¡***